header 2005 © copyright Dutchmarco


  ONZE VIERDE REIS DOOR AMERIKA DAG 16 - maandag 26 september 2005  

Van Silver City in New Mexico naar Eagar in Arizona.

Wij rijden na het standaard Super 8 Motel-ontbijt naar het centrum van Silver City. In de vallei waar de stad ligt, woonden ooit de Apache Indianen. Later vestigden Spaanse kolonisten zich er en noemden hun nederzetting San Vicente de la Ciénega. Toen er omstreeks 1860 Amerikaanse gelukszoekers neerstreken breidde de nederzetting uit. Niet lang nadat men zilvererts in de omgeving had gevonden, werd de plaatsnaam in de zomer van 1870 veranderd in Silver City.

In Silver City © copyright Dutchmarco
In Silver City.

De auto zetten wij op een parkeerplaats en lopen de hoofdstraat in. Dit is een iets grotere plaats (circa 10.500 inwoners) en aan de gebouwen te zien moet dit in de tijd van de zilverwinning een rijke stad zijn geweest. Nu herbergt het de Western New Mexico University. Hier en daar zijn de woningen en winkels in felle kleuren geschilderd, hetgeen een vrolijke indruk geeft. Sommige huizen/winkels hebben aan de achterzijde op hun gevels een fraaie muurschildering.

Vrolijke kleuren © copyright Dutchmarco
Vrolijke kleuren.
Muurschildering © copyright Dutchmarco
Muurschildering.

Op een straathoek zitten bij een klein restaurant een dame en een heer buiten aan een tafeltje koffie te drinken en zij hebben een kakatoe bij zich. Rina begint een praatje met hen en zij mag de vogel even vast houden, die prompt op haar schouder gaat zitten. De eigenaresse van het restaurantje rolt de Amerikaanse vlag uit en hangt hem buiten aan de gevel. Hier en daar lopen wij een winkel binnen en bij een koffiehuis annex galerie, met een bijzonder leuke ambiance, drinken wij een lekker kopje koffie.

Wij zoeken de auto weer op en rijden via Highway 15 circa 6 mijl naar het noorden, naar het oude goudmijnstadje Pinos Altos (Spaans voor "Hoge Dennenbomen"). Dit ligt hoger dan Silver City in een iets meer bergachtige omgeving in het Gila National Forest. Omstreeks 1860 heeft men hier goud gevonden. Het plaatsje is niet groot en wij maken met de auto een rondtour langs een aantal oude gebouwen. De Main Street van dit gouddelversstadje ziet er een beetje uit als de filmset van een western, maar dan met authentieke gebouwen. Sommige panden zijn wel fotogeniek.

Het Opera House in Pinos Altos © copyright Dutchmarco
Het Opera House in Pinos Altos.
     

RotswoningGila Cliff Dwellings National Monument.

Vanuit Silver City kan men via de plaats Pinos Altos en een bergweg naar de ruïnes van een Indiaanse nederzetting gaan en die bezichtigen.

Meer dan 700 jaar geleden leefde er diep in de Gila Wilderness in New Mexico een Indianenstam, die van de jacht en de landbouw leefde. Deze stam behoorde tot de Mogollon Culture. Ondanks dat er al duizenden jaren mensen in dit gebied leefden, was deze stam de enige bevolkingsgroep die in de natuurlijk gevormde grotten in de bergen rotswonigen (dwellings) bouwde. De mensen van deze Mogollon Culture leefden niet eens zo lang in deze Cliff Dweller Canyon, dat was namelijk van circa 1270 tot aan de beginjaren van 1300.
Archeologen schatten, dat zo'n 40 tot 60 Mogollons de Gila Cliff Dwellings bouwden. Zij bouwden de woningen in vijf grotten en iedere woning had circa 40 kamers. De schatting is, dat er niet meer dan 10 tot 15 families tegelijkertijd in de rotswoningen leefden.

De rotswoningen worden nu beheerd door de National Park Service en het park heet het Gila Cliff Dwellings National Monument. Dit deel van de Mogollon kultuur kunnen de bezoekers beleven door de Cliff Dwellings Trail te volgen. Dit wandelpad loopt naar de rotswoningen en een aantal kamers kunnen bezocht worden. Tijdens de wandeling kan men door middel van ladders nog andere delen van de woningen bezichtigen. Het is een rondwandeling van één mijl (1,6 km) waar men een uurtje over doet.
Er is ook nog een korte (1/4 mijl) wandeling, de Trail to the Past, die ook door rolstoelgebruikers te doen is en die naar een kleine rotswoning en een paneel met rotstekeningen leidt.
In het park is een bezoekerscentrum, waar men informatie over deze wandelingen kan verkrijgen. In het bezoekerscentrum worden voorwerpen van de Mogollons tentoongesteld, die in de rotswoningen en de omgeving zijn gevonden. Bovendien is er een tentoonstelling over de Chiricahua Apachen, die dit gebied als hun thuisland beschouwen. Door middel van een 15 minuten durende video kan men een indruk krijgen over hoe het leven van diegenen die de rotswoningen bouwden, er vermoedelijk heeft uitgezien.

De route.
Het Gila Cliff Dwellings National Monument ligt 44 mijl ten noorden van Silver City in het Gila National Forest. De meest directe route is naar het noorden via Highway 15. De reistijd per auto zal enkele reis ongeveer twee uur bedragen. Dat lijkt lang, maar de weg is smal en gaat zig-zaggend de bergen in naar een hoger gelegen gebied.

De Gila Cliff Dwellings kunnen ook via een alternatieve route bereikt worden, de Trail of the Mountain Spirits genoemd. Vanuit Silver City gaat men daarvoor naar het oosten via de Highway's 180 en 152. Bij de bedevaartplaats San Lorenzo (historische kerk) slaat men af naar het noorden via Highway 35 en men komt daarbij door de mooie Mimbres Valley, om later uit te komen op Highway 15. Ondanks dat deze route 25 mijl langer is dan de rechtstreekse via Highway 15, is hij minder bochtig, breder, vlakker en makkelijker te rijden. Daarom zal de reisduur ongeveer even lang zijn als die rechtstreeks via Highway 15. Als men met een auto+aanhanger/camper rijdt, die langer is dan 20 feet, dan is het beter om via Highway 35 te gaan.

Naar het noordwesten via Highway 180 © copyright Dutchmarco Naar het noordwesten via Highway 180 © copyright Dutchmarco

Naar het noordwesten via Highway 180.

Wij besluiten om niet naar de ruïnes van deze rotswoningen te gaan, want daar ben je toch wel even mee bezig en wij willen vandaag een stuk verder zien te komen. Wij rijden dus terug naar Silver City. Als wij daar zijn aangekomen, zoeken wij Highway 180 op en rijden naar het noordwesten. Het is rustig op de tweebaansweg en behalve een stop wegens werkzaamheden langs de weg, kunnen wij lekker doorrijden.

Entree naar een ranch © copyright Dutchmarco

Ook stoppen wij even voor een foto van een fraaie toegangspoort van een verderop in het land gelegen ranch. Na 65 mijl (104 km) komen wij bij het plaatsje Glenwood en daar slaan wij naar het oosten af, NM-Highway 174 op, ook wel genoemd de Catwalk Road, om naar de Catwalk te gaan.

Met de auto door de Whitewater Creek © copyright Dutchmarco
Met de auto door de Whitewater Creek.
Overblijfselen van het mijnstadje Graham © copyright Dutchmarco
Overblijfselen van het mijnstadje Graham.

Walk the Catwalk.

Deze Catwalk Road loopt naar het noorden en is een weg van circa 5 mijl lengte met een aantal bochten er in. Aan het einde is een parkeerterrein. Maar voor wij daar aankomen, zit er een dip in de weg en moeten wij met de auto door het water van de Whitewater Creek rijden. Gelukkig is het nu maar een ondiep stroompje. Als het geregend heeft in de bergen en de waterstand hoger is en het water wilder stroomt, kan ik mij voorstellen dat het niet veilig is om hier doorheen te rijden. Nog kwalijker is het, dat als jouw auto op het parkeerterrein staat en tijdens jouw bezoek aan de Catwalk de waterstand hoger is geworden en je ingesloten raakt. Goed op het weer letten dus!

Informatie- en registratiebord van de Catwalk © copyright Dutchmarco
Informatie- en registratiebord van de Catwalk.

Op het parkeerterrein staat een informatiebord over recreëren in dit gebied, waar tevens door middel van het envelopjessysteem betaald kan worden voor het bezoek. De prijs voor een auto met inzittenden bedraagt $ 3,= voor een dag. Bovendien staat er een toiletgebouwtje.

Entree naar de Catwalk National Recreation Trail © copyright Dutchmarco

De entree naar de Catwalk National Recreation Trail wordt geflankeerd door twee beschilderde stenen met daarop de woorden: "Welcome to the Catwalk". Daarachter bevindt zich onder de bomen de Whitewater Picnic Area.

Geschiedenis van de Whitewater Canyon © copyright Dutchmarco

Op een volgend informatiebord wordt iets over de geschiedenis van dit gebied verteld en op drie foto's is te zien hoe het er in de tijd van de mijnbouw heeft uitgezien.

Zo zag het er vroeger uit
Zo zag het er vroeger uit.

Deze Catwalk is een wel heel apart soort wandelpad, want het volgt de route van een pijplijn, die in 1893 aangelegd werd in de Whitewater Canyon. In 1889 had men in de Mogollon Mountains goud en zilver gevonden en vanuit meerdere mijnen werd het erts in wagens vervoerd naar het begin van de bergkloof, waar men een ertsmolen had gebouwd. Hier ontstond het mijnstadje Graham, ook wel Whitewater genoemd, dat uiteindelijk circa 200 inwoners telde. Om de elektrische generatoren te laten werken had men water nodig. In de zomermaanden voerde de beek te weinig water aan, terwijl er verderop in de bergen meer water voorhanden was. Daarom bouwde men deze 3 mijl lange pijplijn, om water van verderop uit de bergen naar het begin van de kloof aan te voeren.

Display met informatie over de Catwalk © copyright Dutchmarco
Display met informatie over de Catwalk.

De pijplijn werd met ijzeren pennen aan de bergwand van de kloof bevestigd en op houtconstructies geplaatst. Dit vergde veel onderhoud en de werklui, die de reparaties uitvoerden en over de pijplijn klauterden, noemden deze al gauw de Catwalk. Toen de mijnen uitgeput raakten kwam dit alles in verval.
In de dertiger jaren van de vorige eeuw herbouwde het Civilian Conservation Corps de Catwalk met houten looppaden en het werd een recreatiegebied in het Gila National Forest. In de zestiger jaren van de vorige eeuw werd door de Forest Service een metalen voetpad aan de steile rotsen verankerd en dat voert nu de nauwe kloof in van de Whitewater Creek.

Het metalen pad van de Catwalk boven de Whitewater Creek © copyright Dutchmarco
Het metalen pad van de Catwalk boven de Whitewater Creek.

Van Graham is niet veel meer over, alleen wat funderingsresten van de ertsmolen zijn bij het parkeerterrein nog te zien. Deze kloof heeft ooit als schuilplaats gediend voor Butch Cassidy en ook voor de Indiaan Geronimo.
De lengte van het wandelpad bedraagt 1,1 mijl (1,8 km). Voor de eerste halve mijl zijn er twee opties, elk aan een kant van de beek: het originele, aarden pad of het aangelegde metalen pad, dat ook voor rolstoelgebruikers geschikt is. Na een halve mijl komen ze samen, het pad wordt steiler en smaller en is het niet meer voor rolstoelgebruikers geschikt.

Waterval in de Whitewater Creek © copyright Dutchmarco Hangbrug © copyright Dutchmarco

Het is weer bloedheet, circa 38 graden Celsius in de schaduw, dus wij hebben weer genoeg drinkwater bij ons. Via een brug lopen wij over de Whitewater Creek en gaan even later het metalen pad op, dat aan de rotswand is bevestigd. Zo lopen wij boven het snelstromende water van de beek, dat ook door het voetpad heen te zien is, want het loopgedeelte bestaat uit een opengewerkt, metalen roosterwerk. Zo nu en dan is er een watervalletje en her en der zijn nog de restanten te zien van de pijpleiding, zoals metalen bouten en ijzeren stangen in de rotsen. Aan het einde van het pad is een hangbrug en een uitzicht op een waterval. Het is een aparte wandeling zo door de kloof en erg leuk om te doen.

Op de Catwalk in de Whitewater Canyon © copyright Dutchmarco
Op de Catwalk in de Whitewater Canyon.

Wij rijden terug naar Highway 180 en vervolgen onze reis in noordelijke richting. Via prachtige wegen, veranderende landschappen en bergpassen komen wij in de derde staat tijdens onze reis, Arizona; "The Grand Canyon State welcomes you" staat er op het welkomstbord. Hier is het nu een uur vroeger, dus de klok moet achteruit en wij winnen een uur vandaag. Wij rijden onder een donkere wolk door en hebben een piepklein regenbuitje.
Bij de plaats Alpine gaan wij Highway 191 op naar het noorden. Deze 191 is een heel lange weg, die van de Mexicaanse grens in het zuiden helemaal naar het noorden loopt, naar de grens met Canada. Het gedeelte in de staat Arizona waar wij nu op verder rijden, behoort tot het deel dat Coronado Trail Scenic Byway wordt genoemd, omdat het nagenoeg het pad volgt, dat de Spaanse ontdekkingsreiziger Francisco Vásquez de Coronado aan het hoofd van een groot expeditieleger heeft gevolgd tussen 1540 en 1542.

In het plaatsje Eagar, gelegen aan de voet van de White Mountains, vinden wij aan Main Street een goede kamer in de Best Western Sunrise Inn.
In het plaatsje Springerville, dat tegen Eagar aan ligt, eten wij een heerlijke avondmaaltijd bij een Mexicaans restaurant.

Vandaag hebben wij 182 mijl = 293 km gereden.
Totaal hebben wij 2.179 mijl = 3.503 km gereden.
Het weer: zonnig en warm.
De temperatuur: tot 38 graden Celsius.

[ TERUG naar DAG 15 ]  [ VERDER naar DAG 17 - van Eager naar Gallup, NM ]

[ Home van dit reisverslag ]



balloon

Naar bovenkant van de pagina.


copyright © DutchMarco 2005
all rights reserved

Last updated 31.5.2013