header 2005 © copyright Dutchmarco


  ONZE VIERDE REIS DOOR AMERIKA DAG 15 - zondag 25 september 2005  

Van Alamogordo naar Silver City.

Als om 04.33 uur de wekker afloopt, zeg ik gekscherend tegen Rina: "Welke gek verzint er nu zoiets?" Zo vroeg opstaan tijdens de vakantie. Maar ja, die gek ben ik zelf, want ik wil dolgraag naar het opstijgen van de heteluchtballonnen in het White Sands National Monument. (13th Annual White Sands Hot Air Balloon Invitational, Saturday & Sunday, September 24 & 25, Mass ascension at 7 a.m. each day).

In het hotel is het restaurant voor het ontbijt al om vijf uur open, dus wij kunnen vroeg terecht. En wij zijn niet de enigen. Het ontbijt is prima verzorgt. Omdat bij het restaurant ook de ijsblokjesmachine staat, hebben wij van de kamer het ijsemmertje meegenomen, om dit te vullen met ijsblokjes, die wij in onze koeltas willen doen, om diverse etens- en drinkspullen koel te houden. De ijsmachine blijkt echter defect te zijn. Dus geen ijs. Wel erg jammer, want met deze hete dagen wordt het drinkwater, dat wij in de auto bij ons hebben, natuurlijk ook best warm en als dat een beetje koel kan blijven is dat wel zo prettig. Anders moeten wij nog een winkel zoeken om een zak ijs te kopen, maar daar hebben wij vanmorgen eigenlijk geen tijd voor. Terwijl wij zitten te ontbijten, zien wij één van de hoteldames weggaan en zij komt later terug met twee heel grote zakken ijsklontjes. Het blijkt dat zij het ijs voor een deel zelf nodig heeft om diverse dingen bij het ontbijt koel te houden. Toch komt zij ook naar ons toe, pakt ons ijsemmertje van tafel en komt dat gevuld met ijsblokjes weer terugbrengen. Wij danken haar hartelijk voor deze aardige geste.

Wij checken uit en het is nog pikkedonker als wij om zes uur bij het hotel wegrijden. Er is al meer verkeer op de weg. En dan gebeurt er iets wonderlijks, dat wij eerst niet begrijpen. Er zijn drie, en later twee rijstroken naar het zuiden en nagenoeg alle auto's rijden in de rechter strook. Zo ontstaat er één langzaam rijdende sliert aan auto's. Er staat een politieauto met de zwaailichten aan op een wegsplitsing. Ook zien wij in de verte zwaailichten. Wij hebben geen idee wat er aan de hand is. Er haalt ook niemand in, dus dat doen wij ook maar niet. Tegenliggers zijn er nauwelijks. Wij volgen trouw de sliert auto's en achter ons wordt deze alsmaar langer. Als wij in de buurt van de ingang komen van het White Sands National Monument buigt de hele sliert auto's af, het park in. Dat wij niet de enigen zouden zijn, hadden wij wel verwacht, maar dit is ongekend. Al die auto's in het donker op weg naar het ballonnenfeest in het park. Fantastisch! Wat is dit een aparte gewaarwording.

Het begint al te gloren boven White Sands National Monument © copyright Dutchmarco
Het begint al te gloren boven White Sands National Monument.

De entree van het park is voor deze gelegenheid al om zes uur open gegaan, dat is eerder dan normaal. Bij de entree van het park wordt door een parkranger wel weer onze National Parks Pass gecontroleerd en wij rijden het park een mijl of zeven in, tot midden tussen de duinen. Alle auto's worden heel netjes gedirigeerd naar parkeerplaatsen en wij schuiven aan. In de verte begint het boven de bergen al een beetje te gloren. Wij lopen, evenals alle andere mensen, naar de top van een duin. Van hieruit is er een goed uitzicht op het vlakke terrein onder ons, waar veel ballonvaarders hun auto's hebben staan. Ik tel er wel een stuk of vijfentwintig.

De zon komt boven de bergen uit © copyright Dutchmarco
De zon komt boven de bergen uit, een nieuwe dag begint.

Om even over zevenen komt in het oosten de zon langzaam boven de bergen uit. Het licht wordt steeds scheller en de witte duinen krijgen steeds andere kleuren. Zij kleuren van donker grijs, naar licht grijs, naar roze, naar geel en worden alsmaar witter. Wat is dit prachtig om te zien. Wij genieten met volle teugen van dit schouwspel.

De witte duinen krijgen steeds andere kleuren © copyright Dutchmarco
De witte duinen krijgen steeds andere kleuren.

Veel toeschouwers hebben stoeltjes of een kleed meegenomen om op te zitten. Door kinderen, en later ook door volwassenen, wordt er van het duin afgegleden met een modern soort slee. Deze bestaat uit kunststof en ziet er uit als een grote, holle schotel met handvat, waarin men kan zitten. Iedereen heeft veel plezier.

Tijdens het wachten op de ballonnen heeft men plezier in het witte gipszand © copyright Dutchmarco
Tijdens het wachten op de ballonnen heeft men plezier in het witte gipszand.

De ballonvaarders krijgen een briefing en daarna worden de ballonnen uitgerold, de manden neergezet en de branders, waar hoge steekvlammen uitkomen, getest. Bij iedere ballon is men met een aantal mannen en/of vrouwen bezig deze klaar te maken voor de vlucht en ze te vullen met hete lucht.

Ballonnenfestival in het White Sands National Monument © copyright Dutchmarco
Ballonnenfestival in het White Sands National Monument.

Vanaf het duin zie ik, dat er een paar mensen beneden tussen de ballonnen lopen te fotograferen. Mijn handen jeuken om daar ook mooie plaatjes te schieten, dus ik loop van het duin af en begeef mij tussen de ballonnen. Als iemand mij terug stuurt, zie ik wel weer verder, maar dat gebeurt niet. Ik maak een aantal foto's bij het vullen van de ballonnen en later als zij opstijgen. Rina is op het duin achtergebleven en maakt foto's van daaraf. Later komt zij ook naar beneden.

Ballonnenfestival in het White Sands National Monument © copyright Dutchmarco
Schimmenspel.

Als ik bij één van de ballonnen wat foto's maak, wordt mij gevraagd of ik mee wil de lucht in. Ik bedank hartelijk voor het aanbod en zeg dat ik niet meega. Rina heeft altijd al eens mee gewild in een ballon, dus ik wenk haar en loop naar haar toe. Misschien is er nog wat te regelen. Blijkt dat zij hetzelfde aanbod heeft gekregen en dat ook heeft afgeslagen, omdat wij vandaag nog meer op het programma hebben staan. Bovendien hebben wij geen idee hoe lang de vlucht zal duren en hoe je daarna weer terugkomt van de plaats waar de ballon is geland naar dit park, of naar Alamogordo. Wel jammer eigenlijk.

Ballonnenfestival in het White Sands National Monument © copyright Dutchmarco

Het is een prachtig gezicht als die kleurrijke ballonnen rechtop staan en even later de lucht in gaan. Maar wat zijn sommige mandjes waar de piloot en de passagier(s) instaan akelig klein. Soms passen er maar twee of drie mensen in en dan is de zijkant ook nog zo laag. Brrrr, niets voor mij. Wij beseffen, dat wij veel geluk hebben om dit ballonfeest mee te kunnen maken, want gisteren zijn de balonnen niet opgestegen vanwege te harde wind. Nu is het het mooiste weer van de wereld.

Ballonnenfestival in het White Sands National Monument © copyright Dutchmarco

Wij hadden van te voren met elkaar afgesproken om uiterlijk om 07.45 uur bij de ballonnen weg te gaan. Nou, dat kost ons heel veel moeite, want keer op keer gaan er opnieuw ballonnen de lucht in en iedere keer is dat weer machtig leuk om te zien. Jammer om dit park te verlaten, eigenlijk hadden wij hier nog wel meer tijd willen doorbrengen. Niet alleen vanwege het ballonfeest, maar ook om langer door de duinen te kunnen wandelen en ook nog andere plekken te kunnen bezoeken. Dit is werkelijk een uniek en prachtig park.

Ballonnenfestival in het White Sands National Monument © copyright Dutchmarco
     

De Lake Lucero Tour.

Maar toch moeten wij verder, omdat wij ons opgegeven hebben bij de National Park Service (bezoekerscentrum White Sands National Monument) om om 09.00 uur met de Lake Lucero Tour mee te doen, waarvoor wij ons een half uur van te voren moeten melden. Zoals de omschrijving zegt: "A Ranger-Guided Tour to the Source of the White Sands (9 a.m. Sunday, September 25, 2005)". (Deze tour is vanaf 2 weken van te voren te reserveren - kosten $ 3,00 per persoon.)
Daarvoor moeten wij eerst het White Sands-park uitrijden en dan nog 25 mijl zuidwestelijk via Highway 70, naar de plaats van waaraf de tour zal starten. De tour begint bij het hek van de Small Missile Range van de White Sands Missile Range. Deze bevindt zich tussen mijlpaal 174 en 175 aan Highway 70. Als wij bij het toegangshek komen, staan er al een aantal auto's te wachten en lopen er twee parkrangers van de National Park Service, die ons vertellen wat te doen. Ook wordt gevraagd of wij een goede reserveband en boordgereedschap bij ons hebben, evenals genoeg drinkwater. Minimaal één gallon per persoon wordt voorgeschreven. Dit lijkt veel, maar het heeft er mee te maken dat wij ons in de woestijn bevinden, er niet aan drinkwater te komen is onderweg en men genoeg water bij zich moet hebben, voor het geval je met pech komt te staan. Wij hebben het gevraagde bij ons en veel meer drinkwater, dan dat wij vandaag zullen gebruiken. Daar zorgen wij altijd wel voor.
Wij betalen de $ 3,00 per persoon toegang en krijgen een boekje ter inzage over het Lake Lucero en een pamflet, waarop een aantal regels staan, waar wij ons aan moeten houden als wij in colonne over het militaire grondgebied rijden naar het meer toe. Zo moeten alle auto's aaneengesloten blijven rijden, mag er niet gestopt worden en mogen er geen foto's gemaakt worden tijdens de rit. Als escorte komt er een auto van de militaire politie ons begeleiden.

Als het hek opengaat, rijden alle auto's die aan deze tour meedoen, achter elkaar het militaire terrein op. De parkrangerauto voorop en de politieauto achteraan met de zwaai- en knipperlichten aan. Het is een lange sliert van ruim 20 auto's. De weg over het terrein is geasfalteerd. Wij zien bij de ingang een aantal gebouwen en een heel grote groep tanks (wapentuig op rupsbanden). Deze laatste zullen hier wel oefenen, want her en der zijn er tankbanen en staan er langs de weg waarschuwingsborden voor overstekende tanks. Na circa 15 mijl komen wij bij de ingang van de wandelweg naar het meer. Alle auto's worden bij elkaar neergezet en wij krijgen van parkranger Jessica een uiteenzetting over wat wij tijdens de wandeling zullen zien en hoe het bezoek verder in zijn werk gaat.

Wandeling naar Lake Lucero © copyright Dutchmarco Wandeling naar Lake Lucero © copyright Dutchmarco

Wandeling naar Lake Lucero.

Eenmaal het hek door, waar het meer achter ligt, zijn wij op het terrein van de National Park Service en mag er gefotografeerd worden. Wij krijgen ruimschoots de tijd voor de wandeling (3/4 mijl enkele afstand), het eerste deel onder begeleiding van de parkrangers en daarna een tijdje voor onszelf om het gebied te verkennen. Daarna zullen alle auto's, ook weer in colonne en onder begeleiding, naar de uitgang van het militaire park terug rijden.

Wandeling naar Lake Lucero © copyright Dutchmarco
Er staat niet veel water in Lake Lucero.

Het is zonnig en bloedheet. Tijdens de wandeling wordt er een paar maal gestopt en dan vertelt Jessica allerlei wetenswaardigheden, onder andere over de door bergen omringde vallei met de naam Tularosa Basin, waarin wij ons nu bevinden en waar ook de White Sands Missile Range en het White Sands National Monument in liggen. Zij vertelt over het meer en de selenietkristallen, die door erosie van vele jaren van de bergen afkomen en naar de vlakte meegevoerd worden door regen en smeltwater. De vallei heeft geen afwatering via een rivier, dus al het water blijft hier staan. Het verdampt voor een deel en het zakt voor een deel in de grond. Het water in het meer behoud dus de selenietkristallen, die ook weer door erosie van vele duizenden jaren tot korreltjes gips uiteenvallen en door de wind in de richting van de duinen van White Sands worden geblazen. Hier staan wij dus aan de bron van het witte gipszand. Leuk om nu te weten hoe dat ontstaat.

Op de blote voeten door de modder van Lake Lucero © copyright Dutchmarco
Op de blote voeten door de modder van Lake Lucero.

Een groot deel van het meer staat droog, toch is ook een groot deel van het zand erg modderig en zakken wij met de schoenen er een stukje in weg. Er zijn twee dames uit de groep wandelaars, die de schoenen uittrekken en door de modder een eind verder lopen. Eén van hen gaat er zelfs in zitten en begint met haar handen van de modder torentjes te bouwen. Net een kind, dat aan het strand speelt.

Wandeling naar Lake Lucero - seleniet kristallen © copyright Dutchmarco Wandeling naar Lake Lucero - seleniet kristallen © copyright Dutchmarco

Seleniet kristallen.

De selenietkristallen liggen in grote getale door het landschap verspreid. Ze mogen opgeraapt en bekeken worden, maar ze moeten daar blijven. Er mag geen enkel stuk worden meegenomen, dit is bij wet verboden. Het is een leuke en interessante tour. Wij genieten er van, maar het is wel erg heet, boven de 35 graden Celsius. Zoals altijd als wij gaan wandelen, hebben wij water bij ons en de fles gaat dan ook regelmatig aan de mond.

Wandeling naar Lake Lucero - een omheind stuk grond © copyright Dutchmarco Wandeling naar Lake Lucero - restanten van een windmolen © copyright Dutchmarco

Een omheind stuk grond en de restanten van een windmolen.

Nadat wij de omgeving bij het meer bekeken hebben, lopen wij met z'n allen weer terug. Daarbij komen wij langs een met prikkeldraad omheind stuk grond. Het hekwerk waar het roestige prikkeldraad tussen gespannen is, bestaat uit oude boomstammen en takken. Dit moet al heel oud zijn. Zou hier vee gehouden zijn? Ik loop iets dichterbij voor een foto en vind tussen het lage struikgewas ook nog de restanten van een Amerikaanse windmolen. Misschien heeft hier ooit een boerderij gestaan. Als ik Jessica er naar vraag, zegt zij dat niet te weten. (Zie kadertekst hieronder.) Even later gaan wij het toegangshek weer door en komen terug op militair grondgebied, waar wij niet meer mogen fotograferen en waar de auto's staan. Na ruim anderhalf uur gewandeld te hebben, aanvaarden wij de terugtocht en rijden in colonne terug door de White Sands Missile Range. Het was een unieke ervaring en grandioos om mee te maken.

Ranchers in het Tularosa Basin.

Later vond ik op het internet wat informatie over bewoning in dit gebied.

In de 17de eeuw trokken de Mescalero Apaches naar dit gebied en vestigden zich in de bergen rond het Tularosa Basin. Ondanks dat Spaanse ontdekkingsreizigers en kolonisten door de vallei van de Rio Grande naar het noorden en het westen trokken, vertraagde de aanwezigheid van de Apache Indianen de Europese kolonisatie van het Tularosa Bassin tot halverwege de 19de eeuw.

In de najaren van 1700 en vroeg in 1800 trokken karavanen vanuit El Paso langs de westzijde van Lake Lucero om mineralen en zouten op te graven in een gebied dat men Alkali Flat noemt. Zwaar gebouwde karren, die getrokken werden door ossen, werden gebruikt om de gedolven stoffen terug naar El Paso te vervoeren. Het was echter pas na 1860 dat Spaanse ingezetenen van New Mexico zich vestigden in de La Luz en Tularosa Canyons aan de oostelijke rand van het Tularosa Basin.

Nadat de Apaches waren onderworpen en het Mescalero Reservaat in 1873 was gesticht, trokken kolonisten vanuit de oostelijke VS en het westen van Texas naar het Tularosa Basin. Achtergelaten landbouwgronden werden verder ontgonnen en men ging schapen, geiten en runderen fokken.

In 1897 verkregen José en Felipe Lucero, die beide sheriff waren in Doña Ana County (één van de 33 counties van New Mexico en waar Las Cruses de hoofdstad van is) de rechten van een groot stuk land aan de zuidkant van het nagenoeg droge meer dat hun naam zou dragen. De Lucero Ranch omvatte uiteindelijk 8.100 hectare met een geschat aantal van 2.000 stuks vee. Het belangrijkste boerderijhuis lag verscheidene mijlen ten zuiden van Lake Lucero, op wat nu het grondgebied van de White Sands Missile Range is.

Het noordelijke deel van de ranch lag binnen wat nu het White Sands National Monument is en is het omheinde gebied met de omgevallen windmolen, waar wij tijdens de Lake Lucero Tour langsliepen. Later hebben meer ranchers in dit gebied hun boerenbedrijven gehad. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het basin gebruikt om bommen te testen en verlieten de Luceros, samen met veel andere ranchers, het gebied. In 1945 werd de White Sands Missile Range opgericht.

Wij gaan verder via Highway 70, op weg naar het zuiden, en nemen de afslag naar het White Sands Missile Range Museum. Als wij daar na een paar mijl aankomen, wordt er door de militaire beveiliging aan de poort gevraagd waarvoor wij komen. Als wij zeggen, dat wij graag het museum willen bezoeken, mogen wij de auto buiten de basis neerzetten en naar de volgende controlepost lopen. Die is circa honderd meter verderop en daar doen wij opnieuw ons verhaal. Wij moeten onze paspoorten tonen en deze worden nauwkeurig bekeken. Nee, hier kom je niet zomaar binnen. Ook op de weg liggen versperringen, zodat het verkeer moet afremmen en er tussendoor moet slalommen.

Welkom bij de White Sands Missile Range © copyright Dutchmarco
Welkom bij de White Sands Missile Range.

Daarna mogen wij doorlopen naar de raketmodellen, die buiten het museum staan opgesteld. In een parkje staan meer dan 50 projectielen en raketten opgesteld, die op White Sands zijn getest. Het museum zelf, is jammer genoeg op zondag gesloten. Het bezoek is gratis. Wij lopen tussen de raketmodellen door en maken er wat foto's. Dit is de enige plek op de basis waar foto's gemaakt mogen worden.

Raketmodellen bij het White Sands Missile Range Museum © copyright Dutchmarco
Raketmodellen bij het White Sands Missile Range Museum.

Toen wij bij de ingang waren, vroeg ik of ik een foto mocht maken van de grote bogen boven de entree met de naam van de basis erop, maar dat wist de beveiligingsman niet en zou dat navragen. Als wij dan van het museum terug zouden komen, moest ik het nog maar even aan hem vragen. Later is het antwoord, dat de bogen boven de weg niet gefotografeerd mogen worden, maar het kleinere naambord aan de zijkant van de weg wel. Dus dat doe ik dan ook maar.

Wij rijden langs de Organ Mountains, waar aan de voet nog de oude mijnstad Organ moet liggen. In die plaats moet tussen de moderne bebouwing nog iets te vinden zijn vanuit het verleden, maar wij gaan er niet naar op zoek.
Het zal circa 10 mijl voor de stad Las Cruses zijn, dat wij het Space Murals, Inc. Museum & Giftshop aan de weg zien liggen. Wij brengen hieraan geen bezoek. Binnen en buiten zijn modellen te zien van onder andere vliegtuigen en de space-shuttle. Bovendien zijn binnen veel fotowanden te zien, die betrekking hebben op de vliegerij. Buiten staat een grote watertank, die beschilderd is met taferelen uit de ruimtevaartgeschiedenis.

Dan komen wij door de grote stad Las Cruses. In deze plaats zijn diverse musea en ik heb er één op mijn lijst gezet, die mij wel interessant leek en waarover wij wel zouden beslissen om het wel of niet te bezoeken, als wij er in de buurt zouden zijn. Het is het New Mexico Farm & Ranch Heritage Museum. Dit is een interactief museum, dat de geschiedenis in beeld brengt van de boeren en de ranchers in de staat New Mexico. Het enorme hoofdgebouw herbergt grote tentoonstellingsruimten, een restaurant en een theater. Er zijn afgezette weidegebieden met dieren (runderen, longhorns), tuinen en er worden diverse demonstraties gegeven, zoals bijvoorbeeld door een smid. Ook voor kinderen moet dit bijzonder interessant zijn. Wij overleggen en kiezen er echter voor om door te rijden.
Tegen de zuidwestkant aan van Las Cruses ligt Old Mesilla, een oude historische stad uit circa 1848. Er is een centraal plein met daar omheen allerlei winkels en restaurants. Het moet de moete waard zijn, maar ook hier brengen wij geen bezoek aan.
De volgende grote stad waar wij doorheen rijden is Deming en hier zijn wij op de zuidelijkste punt van onze reis. Vanaf nu gaan wij verder in noordelijke richting.

In de verte ligt het City of Rocks State Park © copyright Dutchmarco
In de verte ligt het City of Rocks State Park.

Terloops brengen wij nog een bezoek aan het City of Rocks State Park. Vanuit de hoogte komen wij aanrijden en zien voor ons een grote groep kolossale stenen uit de grond oprijzen. Het is net alsof iemand zomaar een (grote) hand stenen heeft neergeworpen in het glooiende landschap van de Mimbres Valley, die tot de Chihuahuan woestijn behoort. Bij de ingang betalen wij via het envelopjessysteem de $ 5,00 entree (auto met inzittenden) en nadat wij de auto geparkeerd hebben bij het kleine bezoekerscentrum, lopen wij al klauterend een tijdje door dit stenenlandschap, waarvan de rotsen tot wel 12 meter hoog zijn. Er loopt geen echt wandelpad door het gebied, maar de paden tussen de stenen lijken wel op straatjes als in een stad. Wij kunnen dus zelf onze route bepalen. Om het rotsengebied loopt wel een weg, waar een camping en meerdere picknickplaatsen aan liggen.

City of Rocks State Park © copyright Dutchmarco City of Rocks State Park © copyright Dutchmarco

Wandelen tussen de grote stenen van het City of Rocks State Park.

De City of Rocks is circa 35 miljoen jaar geleden ontstaan uit hier neergevallen samengeklonterde, hete as en lava van een vulkaanuitbarsting circa 30 kilometer verderop. In de daarop volgende miljoenen jaren heeft erosie de rotsformaties gebeeldhouwd tot wat ze nu zijn. Tot het jaar 1250 hebben in deze streek de Mimbres Indianen geleefd, gevonden pijlpunten en resten van aardewerk dienen als bewijs daarvoor.
Al met al is het een leuke onderbreking voor zo'n anderhalf uur.
In circa drie kwartier rijden wij de 35 mijl (55 km) naar de plaats Silver City en vinden in een Super 8 Motel een prima kamer voor vannacht. Bij een restaurantje in de buurt gebruiken wij de avondmaaltijd.

Vandaag hebben wij 242 mijl = 389 km gereden.
Totaal hebben wij 1.997 mijl = 3.210 km gereden.
Het weer: zonnig, warm tot heet.

[ TERUG naar DAG 14 ]  [ VERDER naar DAG 16 - van Silver City naar Eagar, AZ ]

[ Home van dit reisverslag ]



balloon

Naar bovenkant van de pagina.


copyright © DutchMarco 2005
all rights reserved

Last updated 29.5.2013