Lissabon: het wasgoed hangt buiten © copyright Dutchmarco


  ONZE VAKANTIE NAAR CASCAIS, PORTUGAL DAG 13 - zaterdag 26 mei 2012  

Voor de tweede keer met de trein naar Lissabon.

TegelGisteravond hoorde ik, voor mijn gevoel een paar huizen verderop, in ieder geval niet direct naast ons, kindergehuil. Vanmorgen, voor 7 uur, hoor ik terwijl ik nog in bed lig, wederom kindergehuil, snelle kindervoetjes door het huis rennen, een deur slaan, geluid van mensen die op de trap heen en weer hollen, geneurie en gezang, het lijkt wel een ADHD-gezin. Maar draagt het geluid hier zo ver, dat ik dat van een paar huizen van ons vandaan hoor? Ik ben benieuwd waar zij wonen. Later is het rustiger en hoor ik alleen nog iemand zingen.

Bij het opendoen van de gordijnen zie ik dikke wolken aan de hemel. Een oudere dame gaat een paar baantjes zwemmen in het zwembad, verder is er nog rust in het park. Even later zijn er een paar mannen van het golfclubje, die sinds kort in een huis dichter naar het zwembad toe verblijven en golftassen bij zich hebben, ook buiten en zij laten horen ook aanwezig te zijn. Ze zijn behoorlijk uitgelaten en hebben veel schik met elkaar. Even later vertrekken zij en trekken de golftassen achter zich aan over het grasveld. Die gaan op weg naar het golfterrein, dat een stukje verderop ligt.

De autosleutel lever ik voor 10 uur af bij de receptie, de auto heb ik voor het gebouw neergezet. De dame van de receptie zal het autoverhuurbedrijf bellen en dan zal iemand van dat bedrijf de auto weer ophalen. Zo hebben wij het afgesproken. Goede service.

Ik haal broodjes bij de bakker en wij ontbijten weer buiten op ons terras. Dan zien wij dat wij buren hebben gekregen met kleine kinderen en ook twee huizen verderop zijn kinderen komen wonen. Dus zo gek was het niet, dat ik daar vanmorgen iets van hoorde.

Vandaag gaan wij weer een keer naar Lissabon en vragen in de receptie om voor ons een taxi te bellen, die na circa vijf minuten al komt voorrijden. Met een klein kwartier worden wij bij het treinstation van Cascais afgezet. De kosten van de taxirit bedragen EUR 5,20.

Op het station is één loket open en er staat een rij van een man of tien. Later gaat een tweede loket open en worden wij geholpen door een goed Engels sprekende dame. Wij kopen weer twee retours voor bij elkaar EUR 9,20, dat is inclusief EUR 1,= voor twee kaartjes. De kaartjes schijn je te kunnen laten "bijladen", maar wij kiezen er voor om nieuwe te nemen, zodat wij er zeker van zijn dat wij zonder problemen kunnen reizen. Dit mede omdat wij de Portugese taal niet machtig zijn en niet iedereen Engels spreekt. Mocht er dan iets aan de hand zijn, dan is het met handen en voeten praten om iets uit te leggen en te begrijpen, toch nog wel eens lastig.
Nadat wij onze treinkaartjes hebben, resten ons nog twee minuten voor de trein vertrekt, anders moeten wij tien minuten wachten. Maar met het treinkaartje gaan wij door het toegangspoortje naar het perron en stappen in de trein, die niet veel later vertrekt.
In onze coupé zijn wij niet de enige Nederlanders, er zijn nog twee stel Nederlandse dames.

Gearriveerd op het station van Lissabon © copyright Dutchmarco
Gearriveerd op het station van Lissabon.

In circa 40 minuten zijn wij aan het eindstation Cais do Sodré. Wij hebben het treinkaartje weer nodig om via een poortje het perron te verlaten.

Wij gaan Lissabon recht tegenover het station in en lopen via een omhooglopende weg het centrum in. Wij komen in de wijk Chiado, waar veel winkels zijn en omdat het zaterdag is, behalve toeristen ook veel Portugezen aan het winkelen zijn. Men zegt dat dit een welvarende wijk is en dat hier de meest interessante en stijlvolle winkels van Lissabon te vinden zijn in deze dure straten. Er staan veel oude en mooie gebouwen, maar ik zie toch ook heel veel winkels met normale prijzen.
Rina koopt een truitje en ik een broekriem. Even later koopt Rina nog wat leuke babyspullen, voor ons komende kleinkind van onze dochter.

De Elevador de Santa Justa © copyright Dutchmarco
Rua de Santa Justa met de Elevador de Santa Justa.

Wij kijken bij de Santa Justa-lift (in Portugees: Elevador de Santa Justa). Deze 45 meter hoge lift is in 1902 ontworpen door Raul Mésnier de Ponsard, een leerling van Gustav Eiffel, de bouwer van de Eiffeltoren in Parijs. De lift is geheel van ijzer en verbindt de Rua de Santa Justa met het hoger gelegen Largo do Carmo (Carmoplein). Binnen de constructie zijn er twee houten liftcabines, die ieder 24 personen kunnen vervoeren. In eerste instantie werd de lift door stoom aangedreven, maar sinds 1907 gebeurt dit elektrisch. Van bovenaf heeft men een prachtig uitzicht over Lissabon.

Terrassen op straat © copyright Dutchmarco
Terrassen op straat. Rechts een straatartiest met een levend standbeeld-act. Aan het eind is de triomfboog Arco da Rua Augusta te zien.

In dit deel van de stad zijn veel gezellige terrassen. Een straatartiest probeert een centje te verdienen. Zijn "kunstje" bestaat uit het zitten zonder stoel of kruk. Meerdere toeschouwers staan te kijken hoe hij dat doet. Ook wij hebben geen idee hoe hij dat voor elkaar krijgt. Op de één of andere manier zal er een constructie in zijn schoenen en broek moeten zitten, waardoor hij in de ruimte kan "hangen". Knap is dat.

Het Praça Dom Pedro IV © copyright Dutchmarco
Het Praça Dom Pedro IV.

Verder lopend komen wij op het grote Rossioplein, ook bekend als Praça Dom Pedro IV, met in het midden op een hoge zuil een beeldhouwwerk (1870) van Dom Pedro IV. Dit is het natuurlijke middelpunt van de stad. Langs de zijkanten zijn veel winkels en terrassen van cafés en restaurants. Er zijn fonteinen en bomen met prachtige blauwe bloesem (Jacaranda mimosifolia).

Een kraam met Portugese souvenirs © copyright Dutchmarco
Een kraam met Portugese souvenirs.

Het Praça Dom Pedro IV © copyright Dutchmarco
Nogmaals het Praça Dom Pedro IV.

Wij lopen over het Rossioplein heen en als Rina een schoenenzaak ziet, duikt zij daar in en komt even later met een paar kleurige, linnen schoenen er weer uit.

Het Estação de Caminos de Ferro do Rossio © copyright Dutchmarco
Het Estação de Caminos de Ferro do Rossio.

Een stukje verderop lopen wij langs de mooie gevel met twee hoefijzervormige poorten van het Rossiostation (in Portugees: Estação de Caminos de Ferro do Rossio). Dit treinstation is aan het einde van de 19de eeuw gebouwd. Het wordt ook wel het Centraal Station (in Portugees: Estação Central) genoemd. Het station wordt uitsluitend gebruikt door treinen, die van en naar Sintra rijden. Direct na het verlaten van het station gaan de treinen door een tunnel, die door de heuvels loopt die het centrum van Lissabon omringen. De groene lijn van de metro van Lissabon heeft er een ondergronds metrostation en verbindt dit station met het Cais do Sodré, het station waar wij zijn aangekomen en waar de trein naar Cascais aankomt/vertrekt.

Even later komen wij op een volgend groot plein, het Praça dos Restauradores.

Op de hoek zit het Hard Rock Café © copyright Dutchmarco
Op de hoek zit het Hard Rock Café.

Ik had eens gelezen dat daar een Hard Rock Café is en dat vinden wij al snel. Wij hebben wel trek, het is inmiddels al na tweeën en ondanks dat het er vrij druk is, is er voor ons een tafeltje beschikbaar. Wij worden geholpen door Anne, die goed Engels spreekt en vast en zeker een op Amerikaanse leest geschoeide cursus omgaan met klanten heeft gedaan. Wel heel erg nadrukkelijk komt zij over, op de manier, die wij van Amerikaanse serveersters gewend zijn. Beide bestellen wij een andere soort broodje hamburger met frites en Rina drinkt daarbij een glas sap van vers geperste aardbeienmelange en ik neem een Portugees biertje. Het smaakt ons werkelijk fantastisch.

Buiten gekomen, steken wij het plein over en zien een geel met wit trammetje, dat speciaal gebouwd is om tegen een steile straat (Calçada da Glória) omhoog te rijden. Dit is de Glória-kabeltram.

De Elevador da GlóriaOver de Elevador da Glória.

De tramlijn van de Glória-kabeltram verbindt de wijk Baixa (Praça dos Restauradores) met de hoger gelegen wijk Bairro Alto (Jardim / Miradouro de São Pedro de Alcântara). Deze in 1885 in gebruik genomen tramlijn vervoert op zijn 265 meter lange traject jaarlijks meer dan 3 miljoen passagiers en is daarmee de drukste van Lissabon. Voor veel lokale bewoners is dit een belangrijke vorm van transport voor hun winkeluitjes naar de stad.
Het hellingspercentage van de straat bedraagt 18%.
Er zijn twee tramwagens, één bovenaan de heuvel en één aan de onderzijde, die gelijktijdig in beweging komen en elkaar halverwege de heuvel passeren. In de straat is een dubbelspoor verzonken in het wegdek met een centrale sleuf voor de kabelverbinding.
Oorspronkelijk werd de tram aangedreven door de zwaartekracht met behulp van water en tegengewichten. In 1886 werd er overgegaan naar stoomaandrijving en uiteindelijk werd de lijn in 1915 geëlektrificeerd. Sinds 2002 is deze tramlijn een Nationaal Monument.

De Elevador da Glória © copyright Dutchmarco
De Elevador da Glória.

Als wij bij de tram komen stappen er een aantal mensen in. Bovenaan het sterk hellende straatje staat ook zo'n trammetje. De wagens zijn zodanig geconstrueerd, dat de vloer horizontaal loopt en de passagiers in de normale rechtopstand zitten. Zij rijden gelijktijdig, zodanig dat zij elkaar in het midden van de helling passeren. Dit is omdat het straatje benedenaan zo smal is, dat de twee sporen daar als het ware in elkaar verstrengeld zijn. Omdat de trammetjes op het punt staan om te gaan rijden, wachten wij even om ze te fotograferen en te filmen. Daarna lopen wij het steile straatje omhoog.

De Elevador da Glória © copyright Dutchmarco
De passagiers stappen in de tram.

De Elevador da Glória © copyright Dutchmarco
Bovenaan de straat staat ook een tram te wachten.

De Elevador da Glória © copyright Dutchmarco
De trams passeren elkaar in het midden van de straat.

Boven aangekomen, lopen wij een klein stukje naar rechts en komen op een plein met een mooi aangelegde tuin, van waaraf fraaie vergezichten mogelijk zijn op delen van centraal Lissabon. Dit is het Miradouro de São Pedro de Alcântara. In de verte zien wij bijvoorbeeld het kasteel, diverse kerken en het uitkijkpunt, dat wij een aantal dagen eerder bezochten tijdens onze eerste uitstap naar deze stad. Er staan meerdere standbeelden in de tuin en er is een tegeltableau, waarop het uitzicht staat afgebeeld met uitleg over hetgeen er te zien is.

In het plaveisel zijn figuren verwerkt © copyright Dutchmarco
In het plaveisel zijn figuren verwerkt.

Ook hier een fraai uitzicht over Lissabon © copyright Dutchmarco
Ook hier een fraai uitzicht over Lissabon.

Mooi aangelegde tuin © copyright Dutchmarco
De mooi aangelegde tuin Jardim de São Pedro de Alcântara.

Wij lopen een stukje terug en komen bij de Igreja de São Roque.

De Igreja de São RoqueOver de Igreja de São Roque.

De Sint Rochus-kerk heeft één van de eenvoudigste voorgevels van alle kerken in Lissabon. Echter aan de eenvoudige buitenkant kan men niet zien, wat er aan de binnenkant aan pracht en praal te bewonderen is.
In de 16de eeuw lag de plaats waar nu de kerk ligt, afgelegen en bevond zich buiten de stadsmuren. Daarom werd deze plek gekozen voor het aanleggen van een begraafplaats voor pestslachtoffers. In 1506 werd hier een bedevaartskapel gebouwd voor Sint Rochus (São Roque), de beschermheilige van de pestlijders. Daarna werd de Broederschap van Sint Rochus opgericht, die eigen regels had en ondersteund werd door de koninklijke familie, de adel en het volk. In 1553 nemen de Jezuïeten deze plek over en geven opdracht tot het bouwen van de kerk, die er vandaag de dag staat, waarin de kapel van Sint Rochus is opgenomen. In 1619 was de kerk pas af. Deze kerk is één van de weinige gebouwen, die de aardbeving van 1755 nagenoeg ongeschonden heeft overleefd.
Links en rechts van het middenschip van de kerk bevinden zich in totaal acht kapellen en iedere kapel is een meesterwerk van barokke kunst. Het pronkstuk is de vierde aan de linkerzijde, dit is de São João Baptista (St. Johannes de Doper) kapel en deze wordt wel als 's werelds duurste kapel beschouwd. In opdracht van de toenmalige koning is hij ontworpen in Rome met de meest kostbaarste materialen, zoals ivoor, agaat, porfier, lapis lazulli, goud en zilver. De kapel werd door de paus gezegend en in 1747 naar Lissabon verscheept.
Ook het plafond van de kerk is heel bijzonder. Het bestaat uit houten planken, waarop de prachtigste taferelen zijn geschilderd. De schildering is een knappe trompe l'oeil (gezichtsbedrog), want het lijkt net of het plafond tonvormig is.

Grenzend aan de kerk is het St. Roque Museum, waar heilige kunst wordt tentoongesteld, onder andere met 16de eeuwse Portugese schilderijen. Ook is er een indrukwekkende collectie barok zilver te bewonderen, evenals de meest gedetailleerde brons-en-zilveren kandelaars van Europa.

De entree en voorgevel van de Igreja de São Roque © copyright Dutchmarco
De entree en voorgevel van de Igreja de São Roque.

Bij het binnenlopen van de kerk krijgen wij van een dame, die bij de deur staat, een folder aangereikt. Daarin staan een aantal data, waarop orgelconcerten zullen plaatsvinden in deze kerk. Toevallig vandaag. Er wordt om vier uur een (gratis) orgelconcert gegeven. Wij hebben nog even tijd om een rondje door de kerk te lopen en al de rijk met goud en marmer versierde kapellen en het altaar te bekijken.
Behalve de kerkbanken, waar al heel wat mensen een plekje op hebben gevonden, zijn er klapstoelen neergezet, zodat veel mensen een zitplaats hebben. Om vier uur begint Daniela Moreira met haar concert. Wij blijven een tijdje zitten luisteren. Het ene muziekstuk komt beter tot zijn recht op kerkorgel, dan het andere stuk, maar het klinkt erg mooi.

Hieronder een foto-impressie van het interieur van de Igreja de São Roque.

In de Igreja de São Roque © copyright Dutchmarco

In de Igreja de São Roque © copyright Dutchmarco

In de Igreja de São Roque © copyright Dutchmarco

In de Igreja de São Roque © copyright Dutchmarco
De São João Baptista (St. Johannes de Doper) kapel.

In de Igreja de São Roque © copyright Dutchmarco

In de Igreja de São Roque © copyright Dutchmarco

In de Igreja de São Roque © copyright Dutchmarco

Landkaartje

Na het bezoek aan de kerk lopen wij de oude wijk Bairro Alto, oftewel "Bovenstad", in, die uit allerlei smalle en steile straatjes bestaat. Een echte volkswijk met een dicht netwerk van straatjes, die tegen de hellingen van de stad op liggen. Hier en daar hangt de was buiten te drogen en sommige balkonnetjes zijn overwoekerd door planten. Ook hier weer huizen, die aan de buitenzijde voorzien zijn met de zo bekende Portugese tegels met een motief.

In Bairro Alto © copyright Dutchmarco

In Bairro Alto © copyright Dutchmarco In Bairro Alto © copyright Dutchmarco

In Bairro Alto © copyright Dutchmarco

In Bairro Alto © copyright Dutchmarco

Rua de São Paulo no. 234 Ascensor da Bica © copyright Dutchmarco
Rua de São Paulo no. 234 "Ascensor da Bica".

Zo lopen wij een heel eind en als wij in de buurt van het treinstation komen, zie ik op de gevel van een, naar mijn idee, wooncomplex de tekst staan: "Ascensor da Bica". Door een openstaande deur zie ik de voorkant van een trammetje en een brandende koplamp. Wij steken de straat over en lopen er binnen. Ook dit is weer een elektrisch kabeltrammetje, dat tegen één van de heuvels oprijdt en zijn halte heeft op de onderste verdieping van dit huis. Hoe bijzonder is dat! Dit tramlijntje dateert al van 1892 en loopt door de Rua da Bica, start in de Rua de São Paulo en eindigt 245 meter hoger op het Largo de Calhariz. En ook deze tramlijn is sinds 2002 een Nationaal Monument.

De Ascensor da Bica © copyright Dutchmarco
De Ascensor da Bica.

Het is een hele klim naar boven © copyright Dutchmarco
Het is een hele klim naar boven.

Als wij weer buiten zijn en een eindje verder gelopen zijn, zien wij de hoogte en steilheid van deze heuvel, want daar is een lange, steile trap, wel met een leuning in het midden. Er komen net een oude man en een oude vrouw met wandelstok aan om de trap op te lopen. Ik zeg tegen Rina: als ik hun was, zou ik lekker met de tram gaan. Waarop Rina zegt: deze trap houdt hen misschien juist in een goede conditie. Daar zit natuurlijk wel een kern van waarheid in.

Even later zijn wij bij het treinstation en met onze treinkaartjes kunnen wij het perron op. De trein staat er al en na een paar minuten zijn wij op weg naar Cascais.
Daar aangekomen, pakken wij bij het station een taxi en die brengt ons al weer snel in het Vila Bicuda-park.
Bij de receptie vragen wij na of er al iets bekend is over het tijdstip, waarop wij aanstaande maandag een transfer krijgen naar het vliegveld. Er is een berichtje, het wordt 16.00 uur.
In de winkel kopen wij een Magnum-ijsje en lopen naar ons appartement, waar wij het, lekker lui zittend op de bank, heerlijk opeten.

's Avonds hebben wij eigenlijk geen trek meer om een complete maaltijd te eten, de hamburgers met frites uit het Hard Rock Café blijken voedzaam te zijn. Wij nemen een glaasje wijn en later op de avond een handje chips.
's Avonds kijken, maar vooral luisteren wij op de Tv naar het Eurovisie Songfestival, waarbij het Zweedse liedje uiteindelijk de meeste punten krijgt (zangeres Loreen met Euphoria).

     
Stadsvaandel Lissabon

[ TERUG naar DAG 12 ]  [ VERDER naar DAG 14 - de laatste dag in Vila Bicuda ]

[ Home van dit reisverslag ]



Logo Portugal

Naar bovenkant van de pagina.


copyright © DutchMarco 2012
all rights reserved

Last updated 4.6.2014